افتخار پارسیان یا افتخار تمام ایرانیان . . .؟!

مهم ترین ویژگی وطن پرستی و اتحاد، تحلیل شخصیت‌ها و ظرایف روانکاوانۀ عملکرد درخشان کشته شدگان این راه بوده است، نکاتی که امــــــــروز شــــایــــــــد مغفول مانده اند.

اگر هندوستان را با معابدش می شناسند، اگر مالزی به عنوان پرجمعیت ترین کشور مسلمان دنیا معروف شده است، اگر آمریکا با ایالات متحّدش شناخته شده، اگر انگلیس به عنوان سکاندار فریبکاریهای جهانی شهره گشته است و کره شهرت خود را وامدار فیلم هایی است که سیل وار سیمای کشورمان را مغروق و متصرف شده، اگر ایتالیا با مافیا و پدرخوانده اش معروف گشته است ایران را با همزیستی مسالمت بار و آشتی آمیز میان قبایل، نژادها، زبان ها و ملیت های گوناگون و گویش های متفاوت مردم نجیب و غیورش می شناسند؛

اما شنیدن بعضی از اخبار ناخوشایند خواه ناخواه بسیاری از اقوام ایرانی را قلقلک داده و احساسات ضد و نقیضی را بر می انگیزاند که در حکم نوستالژی سیاست های دیکتاتوری رضا خان مطرود است؛ چرا که شنیدها حاکیست شعار امسال تیم ملی ایران بر سه محور استوار شده،

1. یک جهان، یک ملت و یک تیم، 2. رؤیایت را محقق کن،

. "افتخار پــــــــــــارس"؛

همان طور که ذکر آن رفت، هر ذهن فرهیخته و آگاهی معترف است "ایران کشوری است که مسکن اقوام نستور با قومیت ها، مذاهب و ملیت‌های‌ گوناگون است".

سرزمین همیشه سرافراز و سلحشور، زادگاه اسطوره ای مردانی از جنس صفا ستارخان و باقرخان سرداران و قهرمانان ملی؛ دیار پهلوانان نامی و غیور میهن پرستی چون آریو برزن، آذرآبادگان، کاوه آهنگر، آرش کمانگیر، بابک خرم دین، میزرا کوچک خان جنگلی و ابوالمنظر سیف الدین ابانصر، سردار سلحشور جزیره هرمز، رییس علی دلواری و بایندر، کهنمویی، داشی و . . . همیشه جاویدان،

مردان و زنان این سرزمین کهن در جریان تاریخ باستانی خویش رشادت های بی‌دریغی از خود به منصه ظهور نشانده اند و خون های رنگین و به ناحق ریخته شده‌یشان در طول قرون و اعصار خون‌بهای آزادی و تمامیت عرضی و ارضی ایران عزیز گشته است.

اکنون درد ما این است: « فوتبال و تیـــــــم ملـــــــی متعلق به تمام مردم ایران از هر قوم و قبیله و دین و آیین و زبانی است چرا که چکیده ی ایران است».

چرا باید " افتخار پارس". . . باشد . . . (؟)

اگر از هر کجای کشور زیبایمان جرعه ای آب به مشت بگیریم قطره ای از خون شهدای ترک، کرد، لر، گلیگ، عرب، عجم، چهاردولی، زعفرانی، موصلانی، شیعه، سنی، کلیمی، مسیحی و زرتشتی رنگین کنندۀ آن است.

شهیدان به عنوان سلحشوران این مرز و بوم با اشعاری سرخ و سربندهای "یا حیسن" ترانه هایی جاویدان سرودند که هر واژه ی آن به نام ایران و ایرانی معنا گشت نه به نام قشری به خصوص و نور چشمی های قومی خاص ...

امروز وظیفه تمام اقشار جامعه این است که به دور از هر جناح و شعار و استفاده ابزاری و تفرقه افکنانه پاسدار این خون ها باشند و حرمت هیچ کدام از اقوام ساکن وطن دیرپایمان را خدشه دار ننمایند.

چرا که امروز تیم ملـــــــی نماد تمام ملیت های ساکن ایران است نه قشری خاص و نازپرورده . . .

آیا سزاوار است تیم ملی ایران را با شعار" «افتخار پارس» " بشناسند نه "«افتخار ایران»" ؟!

بیایید یک بار دیگر دست آویز به دست رسانه های بیگانه ندهیم که حقوق ملیت ها . . .

قضاوت با شما . . .

/ 3 نظر / 5 بازدید
محمد حسین علائی

سلام بر شما برادر عزیز؛ البته برادر عزیز خیلی سخت نگیر، ایرانیان همه از سرزمین پارس هستند و با زبان های مختلف. ملاک نوع زبان گفتاری نیست ما همه هم نژاد و هم آیین و هم میهنیم. یا علی

گوهر

خانم برنجی ، بسیار عالی بود من هم موافقم ، بهتره راه دوری نریم همین اعضای تیم ملی که به افتخارشون این شعار رو ساختن ، بختیاری و لر و ترک و مازندرانی و... هستند !

نغمه

خدایی راست گفتی اخوی مملکت افتاده دست پارسها و اقوام دیگر هم برگ چغندرند عایا....؟!